Verslag van Whitney Simon,overlevende van de crash van ”patches“

Op 17 augustus 1943 (ook wel ”Zwarte Donderdag “ genaamd) hadden we de opdracht gekregen om de kogellager fabrieken in Schweinfurt te gaan bombarderen. Onderweg naar ons doel waren we geen Duitse jagers tegengekomen, maar het luchtafweergeschut was erger dan ooit tevoren. Van zodra onze bommen met succes gedropt waren draaide onze piloot ( Douglas Mutschler KIA ) het vliegtuig direct om maar het was te laat, het luchtafweergeschut had ons te pakken gekregen .

Eén motor was onmiddellijk stuk, we wisten hoe laat dat het was. Ondertussen waren de Duitse jagers (van het JG-26-7 onder leiding van Adolf Gluntz ) wel present,ons vliegend fort was klaar om afgemaakt te worden.

De FW-190 schoten nog twee motoren aan flarden,de jagers bleven bij ons totdat ze zeker waren dat we gingen neerstorten. We maakten ons klaar om te springen.

Het vliegtuig geraakte in een spin,en het volgende dat ik mij kan herinneren is dat ik een vrije val maakte richting grond.

Ik dacht dat ik dood was en dat dit mijn enkele reis richting hel was. Op één of andere manier heb ik uiteindelijk mijn valscherm toch open gekregen en ben ik veilig geland. De Duitsers hadden niet veel moeite om mij samen met Buckley,Baker,Luce en Bagwell gevangen te nemen .

We werden onmiddellijk naar een Belgische gevangenis gebracht. Quinlivan en Grundman waren te zwaar gewond en werden naar een hospitaal in de buurt gebracht.

Uiteindelijk zijn we is Stalag 17B terecht gekomen waar we nog 18 maanden hebben moeten doorbrengen, om dan na een verschrikkelijke mars van 280 mijl bevrijd te worden door Pattons 3de divisie.

Whitney Simon.